Pagina's

vrijdag 5 juli 2013

Wegen

'Vertel me waarom je dit zo doet, dan kan ik je helpen.' Niet dat ik normaal gesproken met ze optrok, maar het avontuur stond me wel aan. 'Wat wil je van ons? Wat is je doel?' Ik mompelde iets als 'wist ik dat zelf maar.' waarna een oorverdovend gelach ontstond, welke gedoofd werd door het langs schieten van datgene waarvan ik  vermoedde dat zij deze zochten.
Een voor een schoten ze voor mijn neus weg, tussen de struiken en de bomen van deze verlaten plek. Aan de geur te ruiken kwamen hier overdag ook niet al te veel bezoekers. En trouwens, hoe gewenst zou ik zelf zijn?
En dacht ik voor een moment opgelucht adem te kunnen halen, schoot op een volgend moment de stress weer in mijn rug. Adem in, adem uit. Focus. Concentreer je. Mompelde ik tegen mezelf, meer om er voor te zorgen dat onrustwekkende omgevingsgeluiden niet binnen drongen, dan dat het daadwerkelijk iets was wat ik zou doen.
Nog eén laatste keer bekeek ik het stuk papier wat in mijn handen lag, misschien had ik me al die tijd wel op de verkeerde plek begeven. Ik keek, om direct teleurgesteld te moeten worden. Had ik eerder nog geprobeerd om van al mijn zorgvuldig gevonden coördinaten andere locaties te vinden, wist ik dat het nu niet meer baten zou.
Vertel me waarom je dit zo doet, dan kan ik je helpen. Dit maal had ik het meer tegen mezelf, verder was er niemand meer.
Ik probeerde achteruit te stappen, maar mijn voeten leken gelijmd aan de bodem. 'Misschien droom ik dit.' zei ik hardop tegen mezelf. 'Want als je slaapt is je lichaam ook een soort van verlamd en daar komt dit beklemmende gevoel vandaan.' Maar ik sliep niet. En dat maakte het juist zo beangstigend. Alsjeblieft! In mijn hoofd schreeuwde ik het al uit. Maar er kwam geen geluid uit mijn mond. Er was helemaal geen geluid meer te horen.
De beklemmende stilte hield aan.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen