Pagina's

woensdag 24 april 2013

De bruggenbouwer


Om een of andere stomme reden had ik besloten deze jongen leuk te vinden. Of eigenlijk, het was min of meer vanzelf gegaan en waarschijnlijk was het een van de stomste dingen die ik tot nu toe gedaan had.
Van hem wist ik nooit of hij serieus was wanneer hij sprak, was hij me weer aan het plagen? Dat zette ook meteen mijn toon, luchtige antwoorden die er flink omheen draaide. Was je opzoek naar de werkelijke mening van deze woorden… mocht je die ballon eerst leeg laten lopen.
 
Zoals gewoonlijk had ik alle dingen die hij gezegd had, alles wat hij deed, uitgebreid geanalyseerd. Voor elke zin had ik tien interpretaties van de werkelijke betekenis. Ik dacht er veel te veel over na, dat was absoluut iets wat ik me realiseerde. Maar dat was ook hoe mijn hersenen werkte. Ik kon uren doen over een simpel dingetje, van alle kanten de dingen bekijken en overdenken.
En zo verging het ook hem. Het maakte ook dat ik me bedacht dat ik het enige was wat ‘ons’ in de weg stond. Niet dat er een ‘ons was.’ Maar die zou er zeker ook niet komen, of ik dat nu wilde of niet.
Vaker had ik mijn berichtje voor hem getypt en twijfelde ik om het te verzenden, om het uiteindelijk te deleten. Maar zodra ik van hem dan iets hoorde, kwam mijn reactie al gauw.
Ik zat weggedoken in mijn eigen wereldje, maakte het gat tussen daar en de realiteit met de seconde groter. De brug die er tussen die twee bestond wisten zelfs in het verleden maar weinig te betreden, te vinden soms zelfs. Mijn fantasie die overal tussendoor fladderde, de hele gesprekken die we hielden.
 En als ik er niet zo veel over nagedacht had, zou ik nog beseffen dat je me slechts een glimlach geschonken had. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen