Pagina's

vrijdag 25 januari 2013

Dagboeken



Ik faal echt verschrikkelijk in het bijhouden van dagboeken. Dit heeft verschillende oorzaken trouwens.
Ik wil altijd opschrijven wat er die dag gebeurd is en daar reflecteer ik dan ook meteen maar weer op. Leuk en aardig, maar dat is veel en dat kost tijd.
Er schieten altijd een miljoen andere dingen door mijn hoofd die ik óók wil delen met mijn dagboek en die komen dan tussen de regels door of ná mijn dagoverzicht waardoor ik nog meer geschreven heb op een dag.
Ik heb geen vast tijdstip waarop ik in mijn dagboek schrijf, waardoor de regelmaat er heel gauw uit gaat. Na twee dagen zeg maar. Drie, vooruit.
Ik vind een hele hoop andere dingen in eerste instantie zinniger dan in mijn dagboek schrijven… wanneer ik in mijn dagboek wil schrijven om mijn hoofd even leeg te kunnen maken schrijf ik net zo lief gewoon met  mijn schrijfmaatje. Mochten we dan een leuke scène aan het schrijven zijn waarin de hoofdpersonages midden in een web verstrikt zitten kun je daar ook nog een stuk agressie in kwijt meestal, of een stuk van je angsten.
Conclusie: dagboeken zijn zeg maar niet mijn ding.
Maar toch. Iets in mij blijft elke keer zeggen ‘ga even in je dagboek schrijven joh, dat zal je goed doen.’ Of dat dan zo is is dan nog maar de vraag, maar iets in mij vraagt daar toch om. Daarnaast is een dagboek wat geaccepteerder dan een imaginairy friend of überhaupt eigen fantasiewereldje. Toch, een dagboek vult het gat tussen mijn eigen wereldje en de realiteit niet op, terwijl verhalen schrijven dat wel doet.
Het rare is, ik kan wel elke dag schrijven, maar niet elke dag mijn dagboek bijhouden. Waar dat dan weer aan ligt is mij ook een raadsel. Ik schrijf andere dingen in mijn dagboek dan ik anderen hoor doen.
Het liefst schrijf ik ellenlange emails, of brieven. Er zijn weinig dingen leuker dan een handgeschreven brief. Eerlijk is eerlijk, brieven van 10 kantjes zijn geen uitzondering, maar na een pagina of 2 zijn het vooral gedachtes ipv dingen die ik mee maak. Overpeinzingen.
Misschien moet ik mijn dagboek eens in briefvorm gaan schrijven, ben benieuwd wat me dat op gaat leveren. Helaas geeft mijn dagboek geen antwoord. Of moet ik zelf antwoord schrijven, alsof ik die ander ben?

Waar wil ik eigenlijk heen? Een dagboek bij houden is een van mijn goede voornemens dit jaar. En hoe meer mensen ik dit vertel, hoe meer mensen mij kunnen vragen hoe het er mee staat. Deal? :) Top.
Ik ga gewoon een  lijstje maken wat ik eerst moet beantwoorden voordat ik mijn eigen random dingen erbij mag pennen. Iemand suggesties?
Misschien moet ik iets vast maken als 'beste gevoel vandaag' en dan was dat voor mij de sneeuw die op mijn huid viel en daar op smolt, maar misschien was dat het moment van nog iets eerder, toen ik een verdoving had van het gaatjes vullen. Sneeuwvlokjes op mijn gevoelloze huid. Geen kou. Dat maakte sneeuw pas romantisch.  (Dream on girl, dream on.)
Dit vond ik tof vandaag:
Dit viel vandaag tegen:
Deze persoon heb ik vandaag gecomplimenteerd (xxx) met (xxx)

En misschien ook nog wel een wekelijkse/maandelijkse doelstelling bijhouden. Doen?

maandag 21 januari 2013

Snowflakes on my skin

Voor mezelf heb ik het al toegegeven: ik zit te veel op internet. Waar, de meerderheid van mijn internetgebruik is nog steeds voor school... maar er zijn zo veel inspirerende dingen te vinden op internet!
Via mijn tumbler-account kom ik terecht op iemand die zijn/haar blogs daar post en met de titels een grapje uitgehaald heeft. Alle titels zijn namelijk die van de vorige post. Het duurde even voor ik er achter kwam... maar het idee is tof. Ik vraag me af of het goed zou werken, maar ik ben in elk geval benieuwd hoe ze haar komende post gaat noemen.
Misschien werkt het andersom ook wel. De titel noemen van je volgende blogpost. Zorgt misschien zelfs wel voor iets meer planning in het plaatsen van je werk. Of misschien loopt je blog wel eerder dood omdat je toch last minute iets anders wilt plaatsen dan volgens die titel kan... wie zal het zeggen? Om dit toch eens te testen, zie hier het voorbeeld.

Vandaag heb ik Jenga! gespeeld met de studentenvereniging waarvan ik lid ben. Allemaal dachten we continu (vanaf een ronde of 2) dat de toren zou vallen. Maar hij stond. En naar mate de rondes vorderden werden we kieskeuriger. Bekeken we aandachtiger welk balkje we zouden verwijderen om vervolgens bovenop de stapel terug te leggen.
Ik bedacht me dat we eens op zo'n manier zouden moeten omgaan met onze relaties of vaardigheden. Niet zo zeer een willekeurige vriend wegtrekken in de hoop dat de gehele toren (je sociale leven?) omvalt, maar misschien wel dingen die je wilt investeren in je vriendschap. Tijd misschien, geld? Aandacht, warmte, materiële en immateriële zaken.
Maar wat stelt de toren dan voor wanneer we het over vaardigheden hebben? Stel het je zo voor. De toren staat voor je vaardigheden. Op bepaalde momenten van je leven rond je fases af (de toren is compleet.) Wanneer je dan een nieuwe fase in gaat, ga je nieuwe dingen leren. Sommige van je oude vaardigheden heb je niet meer nodig. De hersenverbindingen liggen er nog wel en zodoende blijft de toren staan. De weggehaalde balk staat dan voor een vaardigheid die je niet langer nodig hebt. Het balkje 'vaardigheid' is weer leeg en wordt bovenop gelegd, tijd om een nieuwe vaardigheid te ontwikkelen. Sommige vaardigheden blijven zitten, ze zijn belangrijk en vormen de basis van de toren.
Maar dan, het Jenga! principe. Die toren, valt een keer om. Wat stelt dat dan voor, in vriendschappen? Of wat betreft vaardigheden? Misschien staat ze wel voor de chaos in je leven, het orde proberen te scheppen. Af en toe stort de toren 'vriendschappen' in. Misschien dat onderaan je beste vrienden nog overeind blijven. Maar echt helemaal weg? Nee, wellicht staat ze voor iets anders.
Misschien staat ze voor dat wat je wilt investeren in de vriendschappen. Je energiepijl daalt gestaag, je wilt zo graag dat de toren blijf staan... maar dan stort je in. En je vrienden, die zien dat. Ze buigen zich om je heen en helpen je overeind, tot je weer staat. Een nieuwe toren.
Verlies je op een dag al je vaardigheden? Zomaar, omdat je iets nuttigs verleerd bent? Lijkt me sterk. Maar hoe zit het dan wel? Kun je hier wel een lijn trekken? Vooralsnog blijven deze twee vergelijkingen ver gezocht. Hoever is te ver? Vaardigheden, je bouwt ze op als een toren. Maar af en toe moet je ze gewoon in een nieuwe volgorde leggen. Vooral voor vaardigheden geldt misschien... ze horen bij de levensfases die je bewandelt. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.  Een nieuwe toren. Iemand nog een potje Jenga!? Want blijkbaar groeien we.

vrijdag 11 januari 2013

Deurklinken

Ik legde mijn vingers aarzelend op de rand van de deurklink. Hij was bijna niet zichtbaar en straalde onbewust een soort leegte uit. 'Kom op, je maakt een goede keuze.' maakte ik mezelf wijs, maar zelfs in mijn hoofd hoorde ik mijn stem al trillen. Wie zou het zeggen, wat zou er achter een déur zijn?

Geen krakend geluid toen ik de deur opende. Geen vallende tegels  van het plafon, geen gaten in de vloer, niets van dat alles. De ruimte waarin ik binnen kwam was strak, wit, kaal. Leegte.
Ik hoorde mijn voetstappen nagalmen in de ruimte terwijl mijn passen steeds vluchtiger werden. Langs mij heen verschenen steeds meer witte deuren met diverse deurklinken en kleine bordjes met lappen tekst erop.
Betreder van de grote zaal, beheerser van verlangens, allemaal. De klinken die ge ziet, de tonen die gij hoort, een afspiegeling. Begon het. De rillingen liepen inmiddels over mijn rug. 

Er was een deurklink, kaal en roestig met de ingekraste tekst 'Depression' erop. Minuten lang staarde ik er naar. Waar zou deze kamer me heen leiden? Wie zou er in de kamer zijn? Was het wel een kamer? Wat maakte deze deurklink zo?
Een deur waarvan de deurklink de achterkant van een revolver was deed mijn gedachten stilstaan. Tijd. Enerzijds was er die nieuwsgierigheid van mij die me haast dwong om deze deur open te doen, anderzijds mijn verstand welke me vertelde dat dat het stomste was wat ik kon doen .
En dan was er nog die deurklink om wie bloemen verwikkelt waren.  Hij scheen me veel te vredelievend, lieflijk. Saai misschien daarom juist wel.
Ik probeerde er steeds meer uit. De ene deurklink was nog bijzonderder dan de ander. En het hield ook niet op. Als het dat gedaan had... dan had ik me misschien niet druk gemaakt om een keuze. Dan niet.
Mijn aandacht werd getrokken door een deurklink die bijna onbeschreven leek. Fijne krasjes op het fijn geschuurde hout, van oorsprong moet het grof geweest zijn, waren de enige onvolmaaktheden die de deurklink had. Mijn hand streelde voorzichtig het hout, bang om het te beschadigen. Onmiddellijk leken er brandplekken in het houd te ontstaan. Was ik dat? Wat had die krasjes dan veroorzaakt?

Ik zag hoe de hal zich vulde met nog veel meer deurklinken, maar had al bedacht welke deurklink ik zou kiezen. Ik weet niet eens meer wat me er toe dreef om een deurklink te kiezen, wie verplichtte het me? Mijn vingers lagen om de deurklink wanneer ik de deur met een krakend geluid opende en de zwoele geur van zomerse dagen me tegemoet kwam. Nu kon ik niet meer terug. Maar misschien wilde ik vooral niet meer terug en was dit alles, een sprong in het diepe. Weg van alles wat me nog kon binden.

woensdag 2 januari 2013

Een fluistering

Het wiebelen van je tenen
door het kabbelende beekje wat
door het dal heen stroomt.

Het sluiten van je ogen om
je af te sluiten van dat wat je
je niet wilde zien.

De dromen die je delen wou
gedachtes die dichterbij waren
en verbeelding was.