Pagina's

woensdag 18 december 2013

Taarten bakken met Frankenstein 2.0


Vroeger wilde ik bakker worden. Een bakker met van die mooie etalages met gebakjes voorin de winkel, een bakkerswinkel waar je 's ochtends verse croissants kan komen halen en een bakker bij wie de etagères gevuld zijn met kleurrijk baksel. Weinig dingen die ik leuker vond dan het bakken van zandkoekjes of cake op de zaterdagmiddag, om daar dan zondags op de koffie van te genieten.

zaterdag 7 december 2013

Pencil Scrawls.: It's Such A Messy Life.

Pencil Scrawls.: It's Such A Messy Life.: i need to write a poem because i have so much to say i used to think life was found in effortless grace in beauty in perfection ...

Soms vind je van die dingen op het internet, die zijn niet alleen, die blijven.

maandag 23 september 2013

De Tag-tag #tagtalk

Van alle tags die er op internet rondzweven, zul je deze niet vinden. Hoera, er is wéer een nieuwe tag.
Zo geheimzinnig als dat klinken kan alle tags die op het internet rondzwerven, zo mysterieus is het misschien niet. Of eigenlijk, het is lang niet zo interessant als dat het klinkt.
Wat ik bedoel is dit: er zwerven een hele boel tags rond op internet, de een bekender dan de ander. Groot succes is misschien wel de draw my life-tag, de what's in my bag-tag hebben jullie hier al voor bij zien komen, maar ook iets als Quote of the Day is een gebruikte tag. Minder bekende tags (die inmiddels wel vrij groot zijn geworden) zijn de 30dayschallenges-gerelateerde tags (healthy eating, nail art, budget eating etc.)
Waarom taggen wij alles? Waarom doet de hashtag het zo goed op twitter... tijd voor tagtalk! Tag gerust iemand voor je begint met lezen.;)

maandag 16 september 2013

Praatgraag voor burgemeester

Je hebt van die mensen, die lijken maar niet te kunnen stoppen met praten. Als ze maar enigszins open staan voor wat input van jouw kant, kan dit hele leuke gesprekken geven. Wanneer dit echter niet het geval is... hoe onbeleefd is slechts knikken en 'uhum... ja... tjonge...' in het bijzijn van een spraakwaterval?

dinsdag 10 september 2013

Nails in Bloom

Een super schattig pakje lag er in het schap. Roosjes op een warme rode achtergrond, netjes gepresenteerd in het display. Een beetje te laat om mee te doen met de nagelstickertrend die eerder dit jaar opkwam, maar nog niet te laat om er bij aan te sluiten. Diverse merken verkopen ze, Essie, L'oreal, Sephora, maar de kwaliteit verschilt.
Dat schattige pakje wat ik tegen kwam in het schap is van Catrice en hoort bij de Limited Edition 'Eve in Bloom' benieuwd wat ik van de stickers vind?


zondag 8 september 2013

Week of firsts

Mijn eerste officiële lesweek zit er weer op. Een 'week of firsts' zoals je dat zou kunnen noemen, hoewel het eigenlijk 2 weken zijn.
Sinds twee weken ben ik het huis uit en woon ik in een super leuk, gezellig en mooi studentenhuis samen met 9 andere huisgenoten. We hebben een tuin met eekhoorntjes en lekker veel gemeenschappelijke ruimte.

Mijn studieloopbaanbegeleider heb ik voor bijna elk vak. Hoe blij ik daarmee ben weet ik nog niet, maar er zullen vast periodes zijn waar ik 'm minder vaak tegen kom. Hij geeft tot nu toe niet de meest interessante vakken, wel vakken die best waardevol zijn en waarvan ik snap dat het belangrijk is dat we die dingen leren. Denk bijvoorbeeld aan een vak als taalbeheersing en communicatiestrategieën.
Mijn leukste college afgelopen week was visuele communicatie waarbij we tijdens de les werken op Apple-computers (Apple-leek hier, ik heb geen idee wat voor 1 het was) en ik merkte hoe gehersenspoeld ik ook al weer was door Microsoft. Grootste frustratie? Alle sneltoetsen die ik normaal gebruik werkten niet. Met visuele communicatie leren we o.a. flyers en folders maken, fotoshoppen en het in elkaar zetten van tijdschriften, hoe cool is dat?!

Twee avonden heb ik deze week doorgebracht bij NSW, ik ben een aantal avonden om 9 uur al naar bed geweest en/of heb ik met mijn huisgenootjes doorgebracht.
Verder heb ik deze week een taartrecept uitgeprobeerd op mijn huisgenoten en Griekse pastasalade gemaakt. Het is ontzettend leuk om voor 10 mensen te koken (maar wel raar om zulke grote hoeveelheden te gebruiken) en gewoon gezellig om met zijn allen aan tafel te zitten.
Gisteravond ben ik voor de 2e keer hier gaan hardlopen, ditmaal voor een wat serieuzer rondje. Mijn conditie viel me een beetje tegen, maar het was wel goed om weer even te lopen. Ik deed een rondje naar het centrum van Wageningen en dan over de hoofdweg weer terug, goed voor zo'n 8 km. Lekker! Ook wil ik het bos achter mijn huis uitproberen.

Inmiddels ben ik beland in het 3e seizoen van Doctor Who, maar ik kijk niet zo heel erg door. Misschien dat ik het daarom een prettige serie vind. Het is leuk om te kijken, maar ik ben er niet zo verslaafd aan.
Kijk jij series?

zondag 1 september 2013

QOTD

“If you live to be a hundred, I want to live to be a hundred minus one day so I never have to live without you.”

zondag 25 augustus 2013

QOTD

Zo nu en dan kom je uitspraken tegen van al dan niet al te bekende mensen. De ene uitdrukking isnog verder uit zijn verband getrokken dan 'n ander, maar aan de andere kant is dat soms maar goed ook.
Er bestaan massa's blogs die het hele jaar door allemaal inspirerende good/healthy/happy-life uitspraken, quotes, plaatsen... maar verzadigend is het niet. Door een leuk plaatje van een lachend wezen met 'BE BRAVE' erop, raak ik niet gemotiveerd. Geef mij maar blogs, video's waarin men net een laagje dieper kijkt. Plekken waar mensen zichzelf al meer laten zien door de boodschap vanuit hun eigen referentiekader in te kleuren. En op die manier heb je iets aan zo'n "quote" en kun je er mee aan de slag. Al stel je alleen maar wat kritische vragen...

Uit William Shakespeare's 'As you like it' wil ik bij deze graag het volgende citeren:
"Can one desire too much of a good thing?". (Act IV, Scene I).

Er is de uitspraak "Alles waar 'te' voor staat is niet goed voor je, behalve tevreden." 
Wat is goed? Vetten zijn goed voor ons, maar niet alle vetten even goed. En we labelen vet toch al gauw als iets negatief. Welk tastbaar iets is nu echt goed? Naar een goed boek verlangen, goed is zo ontzettend subjectief. Kun je te veel verlangen naar een goed boek? Hangt dat niet ook af van het soort verlangen? 
Wat vind jij nu eigenlijk 'a good thing?' 
En, want dat was de vraag, 

"Can one desire too much of a good thing?"

zondag 4 augustus 2013

Mijn week in foto's

De vorige keer dat ik jullie mee liet gluren in mijn leven is alweer een tijdje terug, maar omdat ik vorige week op fietsvakantie was heb ik weer wat leuke foto's om te zien, die afwijken van mijn standaardfoto's. (Niet vanwege de foto trouwens, zo artistiek zijn de foto's an sich niet.)

vrijdag 26 juli 2013

Tag: what's in my bag

Nooit eerder heb ik een tag die ik tegen gekomen ben gebruikt in mijn blog. Ook niet op YouTube trouwens, meer bij gebrek aan goede videocamera. (Maar die 'draw my life'-tag ligt te roepen.)
Wie de tag kent herinnert zich waarschijnlijk foto's en video's van mensen die hun tas uitpakken, maar ik draai het vandaag even om.
Kijk je mee?


dinsdag 9 juli 2013

Dead eyes

Be brave, little warrior
Stay strong, little fighter
Look up, little girl

Just smile, little darling
Hold on, pretty darling
Don't go away my darling

I saw the tears you were hiding
behind that smile
I saw the pics you were posting
reflecting inside

Can we go, backpacker
Far away, quick traveler
But please
as I whispered

Be brave, little warrior
Stay strong, little fighter
Look up, little girl
Don't go away

vrijdag 5 juli 2013

Wegen

'Vertel me waarom je dit zo doet, dan kan ik je helpen.' Niet dat ik normaal gesproken met ze optrok, maar het avontuur stond me wel aan. 'Wat wil je van ons? Wat is je doel?' Ik mompelde iets als 'wist ik dat zelf maar.' waarna een oorverdovend gelach ontstond, welke gedoofd werd door het langs schieten van datgene waarvan ik  vermoedde dat zij deze zochten.
Een voor een schoten ze voor mijn neus weg, tussen de struiken en de bomen van deze verlaten plek. Aan de geur te ruiken kwamen hier overdag ook niet al te veel bezoekers. En trouwens, hoe gewenst zou ik zelf zijn?
En dacht ik voor een moment opgelucht adem te kunnen halen, schoot op een volgend moment de stress weer in mijn rug. Adem in, adem uit. Focus. Concentreer je. Mompelde ik tegen mezelf, meer om er voor te zorgen dat onrustwekkende omgevingsgeluiden niet binnen drongen, dan dat het daadwerkelijk iets was wat ik zou doen.
Nog eén laatste keer bekeek ik het stuk papier wat in mijn handen lag, misschien had ik me al die tijd wel op de verkeerde plek begeven. Ik keek, om direct teleurgesteld te moeten worden. Had ik eerder nog geprobeerd om van al mijn zorgvuldig gevonden coördinaten andere locaties te vinden, wist ik dat het nu niet meer baten zou.
Vertel me waarom je dit zo doet, dan kan ik je helpen. Dit maal had ik het meer tegen mezelf, verder was er niemand meer.
Ik probeerde achteruit te stappen, maar mijn voeten leken gelijmd aan de bodem. 'Misschien droom ik dit.' zei ik hardop tegen mezelf. 'Want als je slaapt is je lichaam ook een soort van verlamd en daar komt dit beklemmende gevoel vandaan.' Maar ik sliep niet. En dat maakte het juist zo beangstigend. Alsjeblieft! In mijn hoofd schreeuwde ik het al uit. Maar er kwam geen geluid uit mijn mond. Er was helemaal geen geluid meer te horen.
De beklemmende stilte hield aan.

dinsdag 2 juli 2013

Googlefrustraties en andere familieproblemen

Mijn broertje is fan van Linux, maar ik zit nog vast aan windows. Ze hebben elk hun voor en nadelen, voor een vergelijking tussen deze twee moet je niet bij mij zijn. Mijn broertje gebruikt een andere browser dan ik, ik gebruik 1 die op mijn computer het snelst, overzichtelijkst en prettigst werkt. En toen ik laatst aan tafel voor de grap riep dat we *insert onbekende term* even moesten gaan Yahoo'en, konden we toch beter naar google grijpen, aldus mijn broertje.

vrijdag 28 juni 2013

DIY - Liquid Sand Nagellak

Dé nagellaktrend op dit moment is 'liquid sand'. Nagellakmerk OPI was deze keer Ciaté voor en lijkt voor een tijdje de markt weer te leiden. Inmiddels zijn er diverse merken die hun eigen 'textured nailpolish' op de markt hebben gezet, de ene succesvoller dan de ander.
In mijn verzameling nagellakken leek 'I sea you,' een zeekleurige lak mij een mooie kleur voor een 'LiquidSand'-nagellak. Helaas kon ik niet zelf zo'n kleur vinden en... waarom probeer ik het niet  gewoon zelf?



dinsdag 25 juni 2013

Gedachtenspinsels - De Vliegiraf

Een aantal nachten geleden lag ik in bed en een beetje vreemde gedachte sprong in mijn hoofd. En eigenlijk zette het me zo aan het denken dat ik niet verder kon gaan slapen...


vrijdag 21 juni 2013

It's raining cats and dogs!

Regen, daar kan ik echt van genieten. Mits ik nergens naartoe moet (naar huis is hier een uitzondering op,) geen laag plamuur op mijn gezicht aangebracht heb in de vorm van make-up of mijn schoenen niet waterdicht zijn. En in het geval van mijn huidige paar schoenen is regen helemaal een probleem, dan loopt de verf uit.
Van Alles In Wonderland kreeg ik een mooie paraplu waarmee door de regen lopen nog leuker zou zijn... áls hij aan mijn eisen zou voldoen. I've put it to the test, lees je mee?




dinsdag 18 juni 2013

Mijn week in foto's

Sinds een tijdje maak ik echt ontzettend veel foto's van alle dingen die ik doe. (Lees: ik heb mijn mobiel altijd bij me om "bereikbaar" te zijn en dus ook mijn camera.) Deze week neem ik je mee in de foto's die ik gemaakt heb.

vrijdag 7 juni 2013

How to wear nailpolish: going all nude

Wat kun je beter laten bij het creëren van een nageldesign? Wat kan ik op mijn nagels appliqueren wat ik enkele dagen later nog steeds kan dragen?
In de komende reeks nagellakartikelen zet ik wat vragen over nagels, nagellak en nageltrends op een rij. Het allerbelangrijkste wat je moet onthouden bij je nagels... er zijn geen regels. Wat ik straks noem, is wat voor mij werkt, wat ik fijn vind. Nail-art is een "kunstvorm." Over smaak valt niet te twisten.
Deze keer: de huidkleurige nagellak(trends)

dinsdag 28 mei 2013

De wraak van Arthur Leopold I

Op verzoek neem ik jullie ditmaal mee naar een rijk hier ver vandaan. Het eens zo vredige land wordt nu, vanuit het zuiden, aangevallen door een mysterieuze groep mensen waarvan hun oorsprong nog onbekend is. De legeraanvoerder en tevens troonopvolger Arthur Leopold probeert deze verschijnselen voor zijn vader verborgen te houden en heeft daarnaast wel meer aan zijn hoofd. 
Deze week deel 1.

dinsdag 21 mei 2013

Opkomst

'Vandaag heb ik geen zin.' mopperde hij, hij liep languit te geeuwen. Of Luna zijn dienst niet over kon nemen, kon ze ook eens het stralende middelpunt zijn. Waarom ze weigerde, begreep hij ook niet precies. Maar ze weigerde, tot zijn grote ergernis.
'Ik kom gewoon niet!' zijn gezicht inmiddels rood aangelopen. En bovendien, wat had het ook voor zin om wél te gaan? Hij had niemand horen zeggen dat ze blij waren om hem te zien.
Stampvoetend liep hij over de rand van het muurtje, hier vanuit kon hij alles zien. De dag zag er grauw uit, de schaduwen leken hem haast uit te lachen. 'Ga nu maar, ze wachten op je.' riepen zij, meer sarcastisch.

Vanaf zijn muurtje zag hij hoe de eerste mensen aan het werk gingen op hun akkers. Even schenen ze vrolijk naar hem te zwaaien, alsof ze blij waren hem te zien. Misschien dat het er wel toe deed?
Éven liet hij zich gaan en knipoogde hij naar hen, maar al gauw zat hij weer in zijn oude, grimmige stijl. Alles was bedrog en alles is bedrog. Hield hij zichzelf voor.

Met meer vaart dan hij voor mogelijk had gehouden sprong Luna op de muur. 'Hey!' zei ze, terwijl ze haar benen aan weerskanten van de muur liet bungelen. Hij mompelde een norse 'Hai.' 'Ze wachten op je.' probeerde ze hem aan te moedigen. Maar hij reageerde pas toen ze hem aan bleef staren. 'Ik zit hier prima.' Ze gaf hem een afkeurende blik.
Zachtjes maar dwingend zette ze haar vingers in zijn rug. 'Ze wachten op je.' herhaalde ze haar woorden. Hij gromde, kwam overeind en bleef staan. Weer duwde ze hem vooruit. 'Zal ik een stuk met je meelopen?' hij wilde eigenlijk haar aanbod afslaan maar wilde haar ook niet kwetsen.
Ze duwde hem verder en liet hem gaan, in een langzamer tempo volgde zij.

Daar ging hij, hij leek sneller te lopen dan normaal. Vandaag verviel zijn warme, stralende persoonlijkheid. Wat hem altijd zo krachtig scheen te maken kwam er nu niet uit.
Aan het eind stond ze weer op hem te wachten, Luna. Ze glimlachte even naar hem. Ik wist dat je het kon. Scheen ze te zeggen, maar niemand kon haar horen.
Hij wist dat ze hem morgen weer op zou halen en net zo ver mee zou lopen totdat hij hij zelf ging. En dat zou zich herhalen totdat hij uit zichzelf zou komen.
Even wenste hij dat hij een ander baantje had gekozen, maar hij wist ook dat iedereen al op hem rekende. En dat, terwijl hij niet eens betaald kreeg. Voor niets komt de zon op. Mompelde hij, waarna hij weer huiswaarts keerde.

donderdag 16 mei 2013

De eenzame

Door de stromende regen,
wind mee en wind tegen.
Met de stralende lucht,
of donker-bewolkt, als in een zucht.

Hij wachtte en wachtte,
maar niemand keerde terug.
Hij wachtte en wachtte,
daar vlak bij de brug.

De dagen, zij vlogen,
gauw gingen ze heen
Maar hij bleef hier zitten,
eenzaam en alleen.

Nu piept hij, nu jankt hij,
hopend op meer
Nu kruipt hij, krabbelt hij,
wanneer ziet hij ze weer?

woensdag 8 mei 2013

Recept: Ei-met-banaan-pannenkoek

Eerder deze week was ik een verhaaltje aan het typen waarin ik uitlegde dat ik van snel en makkelijk hield. Ik sloeg het op als concept en ging verder met de andere activiteiten die op mijn programma stonden. Maar naarmate de tijd vorderde, besefte ik dat het niet klopte. Ik besteed gerust uren aan een mooie nailart, het pimpen van mijn schoenen... en wanneer ik weer eens loop te spelen met make-up duurt dat ook gerust een flinke tijd.
Als er een kampioen is in uitstelgedrag, dan ben ik het wel. Of beter, ik houd er van om heel veel dingen snel, functioneel te kunnen doen om vervolgens een hoop tijd te hebben voor andere dingen. Maar voor sommige dingen moet je nu eenmaal veel tijd nemen.
Dingen waarvan het leuk is als ze langer duren dan 5 minuten? Koken! (Ook hier geldt; wanneer iets snel, makkelijk en gezond kan... probeer ik graag iets uit.)

Vorige week vond ik via Cassey een leuk pannenkoeken recept waarna ik erg benieuwd was: het waren pannenkoeken waarin alleen ei en banaan zat. Hop, dat proberen we uit en ik neem jullie graag even mee.

woensdag 1 mei 2013

Mijn haar en ik.

'Je haar is niet je persoonlijkheid.' Of in elk geval, daar kwam de uitspraak van een van mijn vrienden op neer. En misschien denk je 'Natuurlijk niet,' zoals ik dat ook in het begin dacht. Maar ik werd midden in de nacht wakker en toen vroeg ik het me nog steeds af; is je haar je persoonlijkheid?

woensdag 24 april 2013

De bruggenbouwer


Om een of andere stomme reden had ik besloten deze jongen leuk te vinden. Of eigenlijk, het was min of meer vanzelf gegaan en waarschijnlijk was het een van de stomste dingen die ik tot nu toe gedaan had.
Van hem wist ik nooit of hij serieus was wanneer hij sprak, was hij me weer aan het plagen? Dat zette ook meteen mijn toon, luchtige antwoorden die er flink omheen draaide. Was je opzoek naar de werkelijke mening van deze woorden… mocht je die ballon eerst leeg laten lopen.
 
Zoals gewoonlijk had ik alle dingen die hij gezegd had, alles wat hij deed, uitgebreid geanalyseerd. Voor elke zin had ik tien interpretaties van de werkelijke betekenis. Ik dacht er veel te veel over na, dat was absoluut iets wat ik me realiseerde. Maar dat was ook hoe mijn hersenen werkte. Ik kon uren doen over een simpel dingetje, van alle kanten de dingen bekijken en overdenken.
En zo verging het ook hem. Het maakte ook dat ik me bedacht dat ik het enige was wat ‘ons’ in de weg stond. Niet dat er een ‘ons was.’ Maar die zou er zeker ook niet komen, of ik dat nu wilde of niet.
Vaker had ik mijn berichtje voor hem getypt en twijfelde ik om het te verzenden, om het uiteindelijk te deleten. Maar zodra ik van hem dan iets hoorde, kwam mijn reactie al gauw.
Ik zat weggedoken in mijn eigen wereldje, maakte het gat tussen daar en de realiteit met de seconde groter. De brug die er tussen die twee bestond wisten zelfs in het verleden maar weinig te betreden, te vinden soms zelfs. Mijn fantasie die overal tussendoor fladderde, de hele gesprekken die we hielden.
 En als ik er niet zo veel over nagedacht had, zou ik nog beseffen dat je me slechts een glimlach geschonken had. 

vrijdag 19 april 2013

Bloggen is topsport

'Wat ga je vandaag doen?' vraagt een vriend van me, waarna ik antwoord dat ik nog even een blogpost in elkaar ga flansen, ga werken en wat spullen bij elkaar ga graaien voor een kamp. Planning is niet helemaal mijn ding, of toch wel... want ik had al bedacht dat ik dat vandaag ging doen.

Dat ik eigenlijk geen onderwerp heb waarover ik wil bloggen, is iets waar ik het dan maar mee moet doen. - Ik kan je vertellen dat dat niet waar is, ik heb een lijst met ideeën en thema's, sommige beter uitgewerkt dan anderen, maar ik wil deze lijst niet deze week al aanbreken. Iets met planning. -
Terwijl ik aan het bow-en ben (bow-en is het nieuwe Studie Ontwijkend Gedrag aka soggen... blog-ontwijkend-schrijven-gedrag vertonen. Deze term is, zoals je wellicht al vermoedde, zojuist in het leven geroepen.)
Ik blader mijn tumblrdash door, deel wat plaatjes, tweet wat... maar begin niet aan mijn blog. Ik open al wel vast het scherm... maar daarna besluit ik nog even de nieuwe posts van blogs die ik volg via bloglovin' door te lezen. Een deel van de blogs die ik lees wordt geschreven door mensen die hier fulltime voor werken en van kunnen leven. (Over de volgorde valt te twisten.) Ik denk niet dat het zo 'chill' is als ik soms denk dat het is. Dat bedenk ik, terwijl ik deze week voor 4 weken vooruit heb gepland. Met uitzondering van deze vrijdag dan. 'Want dat bedenk ik later deze week nog wel, iets actueels zou leuk zijn.' Wat dat betreft is het maar goed dat ik geen eindredacteur heb die achter mijn  broek aan zit, nu heb ik hooguit mijn eigen schuldgevoel.
De totstandkoming van een blogpost neemt wel flink wat tijd in beslag. Iets te veel naar mij zin soms. -Hey, de playlist van deze blog is echt goed op elkaar afgestemd.-
Ik heb dan ook veel respect voor hen die het lukt elke dag 2 kwalitatieve posts op te plaatsen... -Behalve wanneer deze voornamelijk foto's bevat met zo nu en dan een opmerking over de foto.- maar eerlijk is eerlijk, kwaliteit verschilt altijd.
Ik stel me voor hoe ze vaak evenementen afstruinen en daar 'even' een artikeltje voor schrijven. En dan nog massa's tijd over hebben, maar ik vermoed dat dat zwaar tegenvalt.
Een 9-5 mentaliteit heb je in elk geval niet nodig, bloggen kan altijd. Misschien vind ik bloggen daarom prettig... ik ben soms nogal van de hak op de tak qua onderwerpen... maar wanneer je dit in blogpost zet... niemand die het ziet, keurig gesorteerd als het is.

Stiekem was deze blogpost een update. Maar ik heb besloten een hekel te hebben aan 'update-posts' op mijn blog... maar nu ik het toch zover heb laten komen maak ik hem ook maar af.
Misschien wist je dat ik mee deed aan de selectie voor 'Creative Writing' aan Artez hogeschool voor de Kunsten... maar na een paar rondes lig ik er helaas uit. Dit is inmiddels al weer even geleden - in mijn beleving in elk geval - en ik ben gewoon verder opzoek naar een andere studie die bij mij past. Maar die liefde voor taal, tekst en schrijven geef ik niet op.
En om nog op het allerlaatste moment een onderwerpswitch te maken, vinden jullie het koningslied ook zo verschrikkelijk? Ik had echt op iets tofs gehoopt. (Trouwens, misschien is het maar goed. Twitter staat vol met grappen over het koningslied, ik lig zo nu en dan dubbel van het lachen. Heeft het toch nog iets positiefs.)

woensdag 17 april 2013

Gedachtes over vallen


Waarheid: over vallen heb ik het al eens gehad. Hetzij dan niet alleen in de letterlijke zin van het vallen, maar ook de sociale controle en angsten die ze creëert. (Zie; De Val) En ik ben niet de enige die vallen erg interessant vind.
Waarom trekt vallen ons eigenlijk zo aan?

maandag 15 april 2013

Gedachtes over vliegen


Vliegen en vallen zijn twee veelvuldig gekozen thema's. Je kunt ze vinden binnen de verschillende kunstdisciplines die we kennen. Waarom spreken deze thema's ons zo aan? Lees vandaag mijn gedachtes over vliegen.

vrijdag 12 april 2013

De samenkomst


‘Kom je vanavond nog even langs?’ Vroeg ze, blij dat hij haar huichelachtige gezicht niet kon zien. Ze was een ijskoude zakenvrouw, gekleed volgens de laatste mode. – Dat beweerde het tijdschrift wat ze wekelijks las, iets waarvan ze dolgraag wilden dat anderen dat geloofden. –
‘Ik wil graag de laatste rapporten met je bespreken,’ het had haar standaardtelefoongesprek kunnen zijn, ware het niet dat ze in haar achterhoofd hele andere plannen aan het maken was. Zij beiden hadden geen weet van elkaars uitersten, maar zouden dat gauw genoeg doen.
Zijn antwoord, ‘Ik zie je liever op kantoor,’ was zakelijker dan ze gehoopt had.
‘Dat moordhuis?’ Haar lippen hadden de woorden al gevormd voordat ze daadwerkelijk nagedacht had over de ware betekenis van deze samenstelling van lettergrepen, de impact die ze hadden op de toehoorder. Als ze geweten had dat hij deze woorden vanavond net zo hard terug zou gooien had ze zich wellicht voorzichtiger uitgedrukt.
‘Ik ontmoet de leeuw graag in zijn hol,’ was zijn antwoord. Hun spel zette nog even door.

Uit beleefdheid bood de een de ander iets te drinken aan, waarna de ander om diezelfde reden accepteerde.
‘Er is een gecodeerde lijst met daarop de namen van iedereen die we inmiddels in onze lijn hebben lopen?’ Zij knikte: ‘Die heb je me gegeven.’ ‘Hij was vals.’ Beweerde hij. ‘Weet ik, de echte is in het bezit van D.’ ‘We zijn onder elkaar, je mag zijn naam voluit zeggen,’ probeerde hij weer. ‘Ik betwijfel of jij zijn volledige naam weet,’ haar weerwoord was scherp.
Hij had haar niet verteld dat haar naam op de vernieuwde lijst stond, zij het dan niet als geslaagd. En zelfs wanneer hij het haar verteld zou hebben zou ze hem niet geloofd hebben. Ze tilde al de spullen die op haar bureau stonden op, op zoek naar het papier dat hij van haar gevraagd had. Hij stootte daarbij het een en ander om, hopend op een uitval van haar. 
Na een tijdje ging ze voorzichtig zitten en probeerde weer orde te scheppen.
‘Dus, wanneer ik jou zou geloven… is er iemand die mij uit gaat dagen voor een dergelijk duel, waarmee hij of zij meer macht zou winnen dan jou lief is? Maar je staat in dienst van? Hoe kan deze rivaliteit jou er toe brengen mij dit te vertellen?’ Vroeg ze.
Hij zweeg weer. ‘Ik heb meer gezegd dan ik had moeten doen.’ En dat was waar. Maar zij beiden wisten niet dat het duel voor beide partijen gunstig uit zou vallen. Voor hem zou het lijken alsof ze de moed opgegeven had, terwijl voor de buitenwereld er slechts een gefaalde zakenvrouw zou zijn. Bij haar zou opgeven geen moment in haar hoofd komen en de tweestrijd die dat haar op zou leveren zou haar uiteindelijk van het leven beroven. Geen van deze dingen kwam in de hoofden van de twee discussiërende partijen op. Wellicht omdat geen van de partijen betrokken had willen zijn in de discussie waarin zij beland waren. Maar misschien wel vooral omdat ze gefocust waren op het daar. In plaats van datgene dat zich recht onder de neus bevond.

woensdag 10 april 2013

Zij wilden


Ik had besloten dat ik verder wilde gaan. Niet omdat dit de beste manier was, er genoeg waren die beweerden dat dit wel het geval was, maar omdat ik liever zou vergaan in de geordende chaos die ik zelf gecreëerd had, dan in die van iemand anders. Ik had getracht een voorstelling te maken van dat wat in mijn hoofd rond spookte, vergeefse pogingen en dus had ik al mijn spullen weer in moeten pakken.

Ik zat in een kleermakerszit op de grond, tegenover een van de mensen die ik eerder vandaag ontmoet had. Zeker drie keer had ik haar naam te horen gekregen en durfde haar naam niet nogmaals te vragen. Mijn angst kon ik niet plaatsen, ik wist niet waar hij vandaan kwam. Maar ik wist wel dat hij echt was, die angst.

Ze nipte aan haar thee, terwijl ik een poging deed de conversatie voort te zetten.
‘Ik heb het echt geprobeerd.’ Ze haalde bijna onopmerkelijk haar schouders op, terwijl ze haar adem over de thee liet glijden en waterdamp de glazen van haar bril liet beslaan.
‘Misschien ben je gewoon bang om bang te zijn?’ Haar stem, normaal helder als kristal, trilde. Was zij net zo bang als ik? Ik ontweek haar blik, ik wist hoeveel waarheid er in haar woorden school. Even opende ze haar mond, alsof ze van plan was geweest nog iets toe te voegen aan de door haar uitgespuwde woorden, maar ze zweeg.

‘Wat heb je het meest nodig?’ Zei ze uiteindelijk. We hadden beiden een tijdlang voor ons uit zitten staren. Jou. Wilde ik zeggen: ze was wijzer dan ik en zou het binnen nu en vijf jaar absoluut gemaakt hebben ware het niet dat ze besloten had haar idealen in te ruilen voor een wereld van gekken. De club van gekke mensen, had ik ons genoemd. De eenzamen van de wijk die wanhopig hun sociaal leven in tact probeerden te houden door te blijven communiceren met fictieve vrienden. Haar motieven om hier te verblijven snapte ik niet. Van ons allemaal was zij de meest gewone.

‘Houd die sigaretten maar.’ Mompelde ze, terwijl ze op stond.
‘Ze zijn van jou.’
‘Bijna op en niet het enige wat door de war zit.’
‘Toe, blijf nog langer.’ Drong ik bij haar aan, ze weigerde. En terecht. Ze bevestigde  hetgeen dat al tijden door mijn hoofd schoot, ik moest door.
‘Zou het helpen als ik toe zou geven?’
‘Sigaretten zijn beter dan fictieve vrienden.’
‘Half zo bevredigend niet.’ Ze knikte weer. ‘Misschien wil ik daarom van ze af.’ Ze griste de tas uit mijn handen en overhandigde me het pakje.
Even hoopte ik dat dat het enige was wat ik nodig zou hebben om mijn voorstelling compleet te maken, die hoop verdween als sneeuw voor de zon toen ik met mijn ogen knipperde tegen het felle zonlicht.
‘Ik mis je.’ Mompelde ik, alsof het haar terug zou brengen. Ik had onwillekeurig haar lievelingsontbijt besteld en zat in mijn nette pak aan tafel. Voor vannacht was ze even bij me terug geweest. Maar ik herinnerde mij haar naam niet meer.

maandag 8 april 2013

kamillethee

Dit gedicht is van oorsprong een stiftgedicht. (Een artikel waarvan alle woorden zijn weggestreept behalve de woorden die voor het gedicht zijn gebruikt.)

zaterdag 6 april 2013

Brief aan de onbekende lezer.

Wanneer de zon weer onder is en jij
met de trein
naar huis  bent gegaan.
Het jouwe, niet de mijne, weet je
ik ook.

Graag zou ik nog enkele bemoedigende dingen in je hart
kerven, niet dat het er toe deed.
Was je weer terug, zoals de zon die even was gaan slapen,
zullen we niet praten, slechts lachen en schietspelletjes doen.
Met hen waren de lege woorden ook weg,
hoewel ik nog steeds niet zeggen kan wat ik daadwerkelijk zeggen wilde.
Jij won je spel, alweer. Ik zou het nooit meer spelen.
Nooit, dat is een minuut of tien.
Maar jij was weg en zei mij, datzelfde te moeten doen
maar dan mijn eigen trein.
Dan schrijf ik je, hier ben ik dan, zullen we nog
een potje spelen, nu win ik.
Maar de trein was leeg
en jij was naar huis.

Vergeet je niet de vis te voeren?


woensdag 3 april 2013

Ooit word ik wakker.

Ooit word ik wakker,
dan zeg ik dat dit allemaal een droom was
en dat er niets van waar was.
Maar het klopte als een bus.

Ooit word ik wakker,
met de herinnering aan datgene wat
me deed glimlachen,
nog steeds.

Ooit word ik wakker,
en ik weet dat het een droom was.
Maar ooit word ik wakker
en dan maak ik hem echt.

woensdag 27 maart 2013

Laura Jansen - Queen Of Elba



Volgens mij heb ik dit nummer de afgelopen paar weken echt ontzettend vaak geluisterd... ik vind het echt een super tof nummer.
Laura heeft net haar nieuwe cd (Elba) uitgebracht... ik was al fan van haar vorige cd, maar naar mijn mening is de 2e beter. (Hij staat trouwens ook op Spotify.) Net iets frisser, nog steeds dezelfde sterke lyrics en wel in dezelfde stijl gebleven als je naar het geheel kijkt.
De officiële musicvideo vind je hier.
Waarom luisteren?
- Kwalitatief goed
- Het klinkt lekker
- Niet al te mainstream

Ik ben wel benieuwd wat jij er van vind.

zaterdag 23 maart 2013

Zakdoekjesmoord om 5 voor 12

Je hebt geen idee hoe vaak ik wil zeggen dat er overal snotterende zakdoekjes op de grond liggen. De werkelijkheid is wellicht een tikje vervelender, gebruikte papieren zakdoekjes. Normaal zou ik er alleen van walgen, - wie heeft zijn spullen nu niet opgeruimd? -  maar vanochtend scheen iemand het op mij gemunt te hebben door van deze niet-hygiënische afbeelding een probleem te maken.
'Er missen een paar.' Het was mijn collega die me hierop attendeerde. 'Sorry?' hem niet begrijpend staarde ik hem aan, hopend op een toelichting. 'Die zakdoekjes, gister waren het er 23.' Dacht ik dat iemand fatsoenlijk was geweest en ze had opgeruimd, dat had ik dan mooi mis. Mezelf fatsoenlijk noemen, dat argument gebruikende, leek me ook niet helemaal de bedoeling.

Met trillende handen pakte ik het papiertje op en vouwde er een propje van. In gedachten voegde ik hier een gemene lach aan toe. 'Hier ga je dan.' Ik twijfelde over ik nog enkele bloeddorstige lippenstiftvlekken op het papiertje zou maken voordat ik het in de nek van mijn lijk zou stoppen, maar dat leek me dan wel al te dramatisch.
Met een overdreven gebaar gooide ik de propjes in de toilet en spoelde ze door. Nog even, de stuiptrekkende zakdoekjes probeerden boven te komen, de kracht  van het water was sterker. De sporen uitgeroeid, niemand die het bestaan van de dingen ooit nog zou vermoeden.

Ze waren langer bezig dan ik gehoopt had. Er bleek, behalve die zakdoekjes nog meer te missen. Stuk gekauwde potloden, een stukje chocola en een van de pennenhulzen met dubbele bodem, waarvan de zijkant stuk was.. Ik kan je vertellen hoe stom ik me voelde toen de beschuldigingen over tafel vlogen. 'Vertel precies wat je doet en omschrijf precies t wat er verdwenen is.' De andere kant was, ik voelde me prettig, ik wist dat ze mij niet zouden verdenken. Juist omdat ik diegene was die continue met hen in aanraking kwam. Die zakdoekjes, die zouden ze niet meer vinden, de rest lag bij het oud-vuil.

-greep uit het dagboek van een schoonmaker.





Note: Ik ben aan het kijken naar een nieuwe lay-out, heb je nog suggesties? Laat het me weten. (:

woensdag 13 maart 2013

Happy Song - Connie Talbot (with Jordan Jansen)


Vandaag strandde ik op dit liedje van Connie Talbot. Hey, kennen we die niet uit 2006? Yup, toen deed ze, ik geloof als 6 jarige, mee aan Britain's got Talent, waar ze in de finale verloor van een opera-zingende man.

In elk geval, ik ben nog steeds helemaal weg van haar. Ze heeft nog steeds dat superschattige meisjes-achtige en kan nog steeds echt otnzettend goed zingen. Als ze ooit wil ruilen, graag.
Ergens vind ik het wel goed dat ze niet zo ontzettend bekend meer is, in Nederland in elk geval. Wellicht valt het zijn van een kindster dan nog wel een beetje mee, of niet? Ze plaatst wel regelmatig filmpjes op youtube en heeft zo nu en dan een cd.

Ik hoop dat ze blijft zingen en wellicht zien we haar in een paar jaar terug als (pop?)ster. Ik ben nu alvast razend benieuwd.

donderdag 7 maart 2013

Why Are Things Cute?


Met tekenen heb ik ooit geleerd dat ronde vormen schattig maken. Het is een van de dingen die goed zijn te tekenen, wanneer je een karikatuur maakt. Maar waarom vinden we dingen eigenlijk schattig? Waar komt die 'aah'- factor vandaan?

*Note: Hey, heb ik daar een nieuw concept voor een televisieprogramma?

Ik zie ik zie...

Tijd voor een kleine persoonlijke update.

De afgelopen tijd verschijnen mijn posts niet heel regelmatig meer. Hoe komt dat? Waarom toch?
Dit heeft alles te maken met een aantal veranderingen in mijn leventje.
Momenteel sta ik ingeschreven bij Artez hogeschool van de kunsten, voor de opleiding Creative Writing. (Aah, dat is zo cool!) Ik moet hiervoor toelatingsopdrachten maken, langs twee selectiedagen komen voordat ik deze opleiding officieel mag beginnen in september. (Maar dan heb je ook wel de allertofste opleiding die je kunt doen.)
Daarnaast ben ik lekker op zoek naar werk en kan ik meer uren gaan draaien bij Appie.

Achter de schermen gebeurt ook het een en ander, ik ben een nieuwe opzet aan het maken voor mijn blog. (Wat wil ik met mijn blog? Welke richting wil ik op? Wil ik betalen voor een domeinnaam? Wil ik advertenties op mijn blog? Wil ik er geld mee verdienen? Wat willen anderen op mijn blog zien? Wie is mijn doelgroep ookal weer?) (Wil ik over naar 'n wordpressformat om vanuit daar verder te werken? Wat wil ik dan voor mijn lay-out?)  Nieuwe doelen, meer vaste plekken en tijden verschillende types posts inplannen dus. Want hooguit 1 bericht in de week... erg veel is het niet.
Mocht je nog ideeën hebben, die zijn van harte welkom, laat vooral van je horen.

Last but not least, omdat het zo ontzettend leuk klinkt. Het zou leuk zijn als ik nu ook nog wat te vertellen had, maar dat valt dan weer tegen.
Heb je mijn icon al gezien? Huh, icon? Wanneer je naar mijn blog gaat zie je sinds een paar weken een bijtje met de letter W. Wangu Matokeo. Nog steeds Mijn Resultaten. Want resultaat heb je zodra er iets ondernomen is. De W moet trouwens ook de pootjes voorstellen van de bij. Ik ben er in ieder geval blij mee. En jij?

woensdag 20 februari 2013

Shoplog

Van de week heb ik mijn boeken op alfabetische volgorde neer gezet. Ze kleuren voor geen meter bij elkaar, laat staan dat ze van klein naar groot staan. Maar toch, er is in elk geval over na gedacht. Het was wel het moment waarop ik bedacht dat ik best meer series wilde omdat dat zo leuk staat in je kast (en ik een boek heb van een serie die ik al wel gelezen heb maar waarvan het eigenlijk wel heel leuk zou zijn als je alle boeken hebt... misschien dat ik toch maar eens boeken ga kopen.)
En waar ik heel veel mensen ken die met regelmaat een boekwinkel binnen lopen om een boek te kopen... bestel ik in een enkel geval een keer online een boek. Nee, ik lees een boek in de bieb en dan vind ik het geweldig en... that's quite it.
Ik kan best boeken kopen. Ik koop ook make-up - niet zo veel als ik zou willen en meer nagellak dan een mens ooit nodig heeft, maar dat is een ander verhaal - zo'n 2 cd's per jaar (alle beetjes helpen) maar gewoon geen boeken.
Oorzaak: ik kom niet in boekwinkels. Nuancering, ik kom wel eens in boekwinkels maar dan zoek ik een tijdschrift, of een boek voor iemand anders. Of ik ben met iemand mee die een boek wil kopen daar.

Ik heb ooit een etui gehad met 25 gekleurde pennen en inmiddels bestaan er nog weer veel meer varianten van. Het staat zo leuk bij elkaar en die pennen schrijven zo fijn. En toch neem ik ze niet meer mee. Ik wil ook nog een goed stel stiften, maar ik moet dan eerst mijn la eens uitzoeken. En goede potloden want die ik heb nu heb - sorry Hema - zijn waardeloos.

Ik heb van de week een parfumstick aangeschaft. Een ontzettend lieve, zachte geur - en hij zit reuze handig in een stick en ik probeer iedereen jaloers te maken omdat het zo'n geweldig product is - die ook nog eens lang blijft zitten. En een lippenbalsem omdat ik die van mij alweer kwijt geraakt was en de vorige te rood was en veel te sterk naar aardbeien ruikte. Deze heeft een subtiele abrikoosjesgeur en is oranje. Waarom vind ik het zo leuk dat de letters op de verpakking rood zijn? - en dat hij matcht bij de nailart die ik op het moment van aanschaf had... dat vind ik een ontzettend gemene marketingtruc.
Omdat het inmiddels februari is zijn er bijna overal nieuwe make-up collecties. Ontzettend leuke geleyeliners, leuke oogschaduws en glitterdingetjes. Mooie lipglossjes en eyeshadowpalletes... en bovenal ontzettend veel nieuwe nagellak. Waar ik binnen loop eindig ik met een arm vol swatches -die ene lip/cheektint is trouwens echt heel goed hij bleef 3 dagen op mijn hand zitten en doorstond 2x douchen- en moet ik mezelf heel vaak vertellen dat ik het niet nodig heb en dat ik het anders altijd volgende week nog kan halen. En langzamerhand zet ik dan alles weer terug. Sorry lieve lippenstift van wie ik de naam zo leuk vond. En mooie nagellakjes & lip/cheektinten van de Limited Edition die waarschijnlijk deze maand aan mijn neus voorbij gaat. En sorry ontzettend leuke oogschaduws. Misschien volgende week, goed? Ik kan me ontzettend irriteren als ik merk dat hun marketingtrucs weer op me gewerkt hebben. Deze week was ik uiteindelijk nog sterker, ben benieuwd hoelang ik de verleiding kan weerstaan.
En er zijn nog veel meer dingen die ik moet, maar eigenlijk heb ik ze helemaal niet zo heel hard nodig. Ik zit lekker op de bank met een kopje thee en hé, daar heb ik nog lekkere smaken van staan op mijn kamer. En daar kan ik eindeloos van genieten en het kost niet eens zo veel. Wat zou hun marketingstrategie zijn?

vrijdag 25 januari 2013

Dagboeken



Ik faal echt verschrikkelijk in het bijhouden van dagboeken. Dit heeft verschillende oorzaken trouwens.
Ik wil altijd opschrijven wat er die dag gebeurd is en daar reflecteer ik dan ook meteen maar weer op. Leuk en aardig, maar dat is veel en dat kost tijd.
Er schieten altijd een miljoen andere dingen door mijn hoofd die ik óók wil delen met mijn dagboek en die komen dan tussen de regels door of ná mijn dagoverzicht waardoor ik nog meer geschreven heb op een dag.
Ik heb geen vast tijdstip waarop ik in mijn dagboek schrijf, waardoor de regelmaat er heel gauw uit gaat. Na twee dagen zeg maar. Drie, vooruit.
Ik vind een hele hoop andere dingen in eerste instantie zinniger dan in mijn dagboek schrijven… wanneer ik in mijn dagboek wil schrijven om mijn hoofd even leeg te kunnen maken schrijf ik net zo lief gewoon met  mijn schrijfmaatje. Mochten we dan een leuke scène aan het schrijven zijn waarin de hoofdpersonages midden in een web verstrikt zitten kun je daar ook nog een stuk agressie in kwijt meestal, of een stuk van je angsten.
Conclusie: dagboeken zijn zeg maar niet mijn ding.
Maar toch. Iets in mij blijft elke keer zeggen ‘ga even in je dagboek schrijven joh, dat zal je goed doen.’ Of dat dan zo is is dan nog maar de vraag, maar iets in mij vraagt daar toch om. Daarnaast is een dagboek wat geaccepteerder dan een imaginairy friend of überhaupt eigen fantasiewereldje. Toch, een dagboek vult het gat tussen mijn eigen wereldje en de realiteit niet op, terwijl verhalen schrijven dat wel doet.
Het rare is, ik kan wel elke dag schrijven, maar niet elke dag mijn dagboek bijhouden. Waar dat dan weer aan ligt is mij ook een raadsel. Ik schrijf andere dingen in mijn dagboek dan ik anderen hoor doen.
Het liefst schrijf ik ellenlange emails, of brieven. Er zijn weinig dingen leuker dan een handgeschreven brief. Eerlijk is eerlijk, brieven van 10 kantjes zijn geen uitzondering, maar na een pagina of 2 zijn het vooral gedachtes ipv dingen die ik mee maak. Overpeinzingen.
Misschien moet ik mijn dagboek eens in briefvorm gaan schrijven, ben benieuwd wat me dat op gaat leveren. Helaas geeft mijn dagboek geen antwoord. Of moet ik zelf antwoord schrijven, alsof ik die ander ben?

Waar wil ik eigenlijk heen? Een dagboek bij houden is een van mijn goede voornemens dit jaar. En hoe meer mensen ik dit vertel, hoe meer mensen mij kunnen vragen hoe het er mee staat. Deal? :) Top.
Ik ga gewoon een  lijstje maken wat ik eerst moet beantwoorden voordat ik mijn eigen random dingen erbij mag pennen. Iemand suggesties?
Misschien moet ik iets vast maken als 'beste gevoel vandaag' en dan was dat voor mij de sneeuw die op mijn huid viel en daar op smolt, maar misschien was dat het moment van nog iets eerder, toen ik een verdoving had van het gaatjes vullen. Sneeuwvlokjes op mijn gevoelloze huid. Geen kou. Dat maakte sneeuw pas romantisch.  (Dream on girl, dream on.)
Dit vond ik tof vandaag:
Dit viel vandaag tegen:
Deze persoon heb ik vandaag gecomplimenteerd (xxx) met (xxx)

En misschien ook nog wel een wekelijkse/maandelijkse doelstelling bijhouden. Doen?

maandag 21 januari 2013

Snowflakes on my skin

Voor mezelf heb ik het al toegegeven: ik zit te veel op internet. Waar, de meerderheid van mijn internetgebruik is nog steeds voor school... maar er zijn zo veel inspirerende dingen te vinden op internet!
Via mijn tumbler-account kom ik terecht op iemand die zijn/haar blogs daar post en met de titels een grapje uitgehaald heeft. Alle titels zijn namelijk die van de vorige post. Het duurde even voor ik er achter kwam... maar het idee is tof. Ik vraag me af of het goed zou werken, maar ik ben in elk geval benieuwd hoe ze haar komende post gaat noemen.
Misschien werkt het andersom ook wel. De titel noemen van je volgende blogpost. Zorgt misschien zelfs wel voor iets meer planning in het plaatsen van je werk. Of misschien loopt je blog wel eerder dood omdat je toch last minute iets anders wilt plaatsen dan volgens die titel kan... wie zal het zeggen? Om dit toch eens te testen, zie hier het voorbeeld.

Vandaag heb ik Jenga! gespeeld met de studentenvereniging waarvan ik lid ben. Allemaal dachten we continu (vanaf een ronde of 2) dat de toren zou vallen. Maar hij stond. En naar mate de rondes vorderden werden we kieskeuriger. Bekeken we aandachtiger welk balkje we zouden verwijderen om vervolgens bovenop de stapel terug te leggen.
Ik bedacht me dat we eens op zo'n manier zouden moeten omgaan met onze relaties of vaardigheden. Niet zo zeer een willekeurige vriend wegtrekken in de hoop dat de gehele toren (je sociale leven?) omvalt, maar misschien wel dingen die je wilt investeren in je vriendschap. Tijd misschien, geld? Aandacht, warmte, materiële en immateriële zaken.
Maar wat stelt de toren dan voor wanneer we het over vaardigheden hebben? Stel het je zo voor. De toren staat voor je vaardigheden. Op bepaalde momenten van je leven rond je fases af (de toren is compleet.) Wanneer je dan een nieuwe fase in gaat, ga je nieuwe dingen leren. Sommige van je oude vaardigheden heb je niet meer nodig. De hersenverbindingen liggen er nog wel en zodoende blijft de toren staan. De weggehaalde balk staat dan voor een vaardigheid die je niet langer nodig hebt. Het balkje 'vaardigheid' is weer leeg en wordt bovenop gelegd, tijd om een nieuwe vaardigheid te ontwikkelen. Sommige vaardigheden blijven zitten, ze zijn belangrijk en vormen de basis van de toren.
Maar dan, het Jenga! principe. Die toren, valt een keer om. Wat stelt dat dan voor, in vriendschappen? Of wat betreft vaardigheden? Misschien staat ze wel voor de chaos in je leven, het orde proberen te scheppen. Af en toe stort de toren 'vriendschappen' in. Misschien dat onderaan je beste vrienden nog overeind blijven. Maar echt helemaal weg? Nee, wellicht staat ze voor iets anders.
Misschien staat ze voor dat wat je wilt investeren in de vriendschappen. Je energiepijl daalt gestaag, je wilt zo graag dat de toren blijf staan... maar dan stort je in. En je vrienden, die zien dat. Ze buigen zich om je heen en helpen je overeind, tot je weer staat. Een nieuwe toren.
Verlies je op een dag al je vaardigheden? Zomaar, omdat je iets nuttigs verleerd bent? Lijkt me sterk. Maar hoe zit het dan wel? Kun je hier wel een lijn trekken? Vooralsnog blijven deze twee vergelijkingen ver gezocht. Hoever is te ver? Vaardigheden, je bouwt ze op als een toren. Maar af en toe moet je ze gewoon in een nieuwe volgorde leggen. Vooral voor vaardigheden geldt misschien... ze horen bij de levensfases die je bewandelt. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.  Een nieuwe toren. Iemand nog een potje Jenga!? Want blijkbaar groeien we.

vrijdag 11 januari 2013

Deurklinken

Ik legde mijn vingers aarzelend op de rand van de deurklink. Hij was bijna niet zichtbaar en straalde onbewust een soort leegte uit. 'Kom op, je maakt een goede keuze.' maakte ik mezelf wijs, maar zelfs in mijn hoofd hoorde ik mijn stem al trillen. Wie zou het zeggen, wat zou er achter een déur zijn?

Geen krakend geluid toen ik de deur opende. Geen vallende tegels  van het plafon, geen gaten in de vloer, niets van dat alles. De ruimte waarin ik binnen kwam was strak, wit, kaal. Leegte.
Ik hoorde mijn voetstappen nagalmen in de ruimte terwijl mijn passen steeds vluchtiger werden. Langs mij heen verschenen steeds meer witte deuren met diverse deurklinken en kleine bordjes met lappen tekst erop.
Betreder van de grote zaal, beheerser van verlangens, allemaal. De klinken die ge ziet, de tonen die gij hoort, een afspiegeling. Begon het. De rillingen liepen inmiddels over mijn rug. 

Er was een deurklink, kaal en roestig met de ingekraste tekst 'Depression' erop. Minuten lang staarde ik er naar. Waar zou deze kamer me heen leiden? Wie zou er in de kamer zijn? Was het wel een kamer? Wat maakte deze deurklink zo?
Een deur waarvan de deurklink de achterkant van een revolver was deed mijn gedachten stilstaan. Tijd. Enerzijds was er die nieuwsgierigheid van mij die me haast dwong om deze deur open te doen, anderzijds mijn verstand welke me vertelde dat dat het stomste was wat ik kon doen .
En dan was er nog die deurklink om wie bloemen verwikkelt waren.  Hij scheen me veel te vredelievend, lieflijk. Saai misschien daarom juist wel.
Ik probeerde er steeds meer uit. De ene deurklink was nog bijzonderder dan de ander. En het hield ook niet op. Als het dat gedaan had... dan had ik me misschien niet druk gemaakt om een keuze. Dan niet.
Mijn aandacht werd getrokken door een deurklink die bijna onbeschreven leek. Fijne krasjes op het fijn geschuurde hout, van oorsprong moet het grof geweest zijn, waren de enige onvolmaaktheden die de deurklink had. Mijn hand streelde voorzichtig het hout, bang om het te beschadigen. Onmiddellijk leken er brandplekken in het houd te ontstaan. Was ik dat? Wat had die krasjes dan veroorzaakt?

Ik zag hoe de hal zich vulde met nog veel meer deurklinken, maar had al bedacht welke deurklink ik zou kiezen. Ik weet niet eens meer wat me er toe dreef om een deurklink te kiezen, wie verplichtte het me? Mijn vingers lagen om de deurklink wanneer ik de deur met een krakend geluid opende en de zwoele geur van zomerse dagen me tegemoet kwam. Nu kon ik niet meer terug. Maar misschien wilde ik vooral niet meer terug en was dit alles, een sprong in het diepe. Weg van alles wat me nog kon binden.

woensdag 2 januari 2013

Een fluistering

Het wiebelen van je tenen
door het kabbelende beekje wat
door het dal heen stroomt.

Het sluiten van je ogen om
je af te sluiten van dat wat je
je niet wilde zien.

De dromen die je delen wou
gedachtes die dichterbij waren
en verbeelding was.