Pagina's

zaterdag 28 april 2012

Rucuerdos (second part)

Kort vervolg, op het op MimiNaona gepubliceerde Rucuerdos part one.


'Néé!' badend in mijn eigen zweet werd ik wakker. Ik sperde mijn ogen wijd open en keek  recht in helder blauwe ogen die me strak aankeken, een beeld wat ik nog veel vaker zou zien, maar dat wist ik toen nog niet. Ik kauwde op mijn met kaas belegde cracker en probeerde elke vezel te proeven, iets wat niet lukte en daarmee een vergeefse poging was. Ik keek op de klok. Half 3. Natuurlijk.  Langzaam liep ik de trap op en ik hoorde hoe de wind door de straten blies en ik rilde bij de gedachte dat ik morgen door de stromende regen met tegenwind moest fietsen. Een knal. Mijn slaapkamerdeur sloeg dicht. Ik holde de trap verder op, opende de deur en wilde het raam sluiten. Het was, tot mijn verbazing, al dicht. Vreemd. Ik draaide me om, liep mijn kamer uit en opende de badkamer deur. Een paar blauwe ogen, dezelfde als net? keek me aan. Ik opende mijn mond om wat te zeggen en sloot hem weer. Hij legde zijn vinger op mijn mond. 'Shh, niet nu.' hij streek een pluk haar achter mijn oor en verdween net zo snel als hij gekomen was. 'Lotte!' schoot het door me heen. Hij was vast en zeker opzoek naar mijn zusje. Ik ben haar uit het oog verloren na het zoveelste misverstand. Mijn schuldgevoel zorgde voor onze scheiding. 

zaterdag 21 april 2012

Rucuerdos (first part)

Dit deel zou als eerste deel van Rucuerdos gelezen kunnen worden, het draagt de oorspronkelijke titel 'Rozenblaadjes op het dorre gras.' een op Mimi Naona gepubliceerd stuk, door mijzelf geschreven, zoals altijd.
 
Ik hield niet van zijn manier van praten. Als je vroeg hoe het met mij ging, gaf ik gewoon antwoord, maar als je het aan hem vrroeg, antwoordde hij iets als 'Wat gaat jou dat aan?' afschuwelijk. Ik kon me er verschrikkelijk aan ergeren, iets dat ik eigenlijk dan ook maar deed. Zijn gedrag, was ook de reden voor mijn verhuizing. Het was niet dat ik hem niet mocht, maar meer voor de veiligheid van mij en mensen om me heen. Niet dat het hier veilig is, maar alle kleine beetjes helpen, denk ik zo. Misschien.  
Ik was bang, voor mijn zusjes leven. Ze was pas 7 jaar oud en wat stil voor haar leeftijd. Ze praatte nauwelijks, maar ik heb de indruk dat ze veel intelligenter was dan ze leek. Als ze buiten zat, op de stoeprand, was ze misschien wel verhaaltjes aan het verzinnen, het was jammer dat ik haar dan altijd naar binnen sturen moest, haar teleurgestelde gezicht, veiligheid bovenalles. Ja dat zal dan wel. Op school was ze nog stiller dan thuis en men dacht dat ze dom was. Ze pratte niet en werkte nauwelijks. Klasgenootjes nergeerden haar, maar echt gepest werd ze niet. 
Soms kwam haar juf, een kleine mollige Surinaamse vrouw, wanhopig naar ons toe om te vragen wat ze met mijn zusje aan moest. Ze had absoluut geen last van haar, maar de stilte die ze had, haar levendige ogen, ze kon er niets mee. Wel zielig, het was een lief mens. 
Bang om, allen die me dierbaar waren, te verliezen. 
Ik kon wanhopig mijn hoofd tegen de muur bonken. Mijn huid open krabben of schreeuwen. Het voelde zo waardeloos om machteloos te moeten zien. Ik vroeg me af waarom ik dit was die deze problemen over me heen had gehaald en waarom ik me toen niet gerealiseerd had wat de gevolgen zouden zijn. De deur kraakte, in de deuropening stond mijn zusje. Ik draaide me om, mijn hand om mijn arm gehouden, hopend dat ze het niet zou zien, het zou haar kapot maken. Zij, mijn zusje, glimlachte en fluisterde een zacht 'hoi.' haar gezicht sprak boekdelen. 'Gaat het?' vroeg ik, meer voor de vorm want je kon het aflezen van haar gezicht.  
Haar gezicht verstrakte toen we buiten een knal hoorde. Ik dacht aan tal van oorlogen uit het verleden en de talloze verhalen die ik gehoord had. Ze keek me strak aan en ik knikte.  Achteraf bleek het slechts een klapband geweest te zijn. Ik zie nog voor me hoe mijn zusje helemaal in elkaar dook en hoe haar ogen paniekerig door de kamer schoten. Dat was het eerste moment dat ik haar niet goed begrepen had. ER zouden er nog velen volgen en dat speet me. 

zaterdag 14 april 2012

Bewustwording anno nu

Het is het jaar 2050 en er zijn vele dingen veranderd om je heen...
Stel je eens voor dat we in het jaar 2050 leefden. We zagen er allemaal uit als de robot op het plaatje maar dan allemaal anders. Anders en toch hetzelfde. 

Je had een chip in je pols zitten en daarin zaten allemaal elektronische dingetjes waaronder je pinpas. Je mobiel was ingebouwd in je rechterhand en losgeld bestaat niet meer. China is de wereldmacht geworden en besluit lekker nieuwe munten te gaan slaan. Een maand later bezit ook jij er een paar en op de rand van de munt zie je staan 'made in China.' het doet je denken aan een kleine 50 jaar geleden toen je je nog jong, fris en fruitig voelde en alles nog zo veel beter was. 'Made in China' nog op je mp3, iPod en netbookje stond en op speelgoed en televisies. 
Het lijkt wel alsof 'Made in China' op elk levende wezen wat nog op aarde rond doolt staat gedrukt en soms kijk je bezorgd op je bovenarm of het er al staat. Gelukkig, nóg niet. Je herinnert je nog de Zwitserse frank van je broertje waar CH op staat. Zwitserland. Confederatio Helvetica, de Latijnse naam, iets wat je je broertje toen uitlegde. Als je dan thuis komt en je ligt op bed zie je op de vensterbank een muntje liggen. Je loopt er naar toe en tot je verbazing lijkt hij wel heel erg op de CH-munt van je broertje, tot je de zijkant leest.'Made in China.' 
Op hetzelfde moment zit een stel Amerikanen voor de televisie zich te ergeren aan 'made in China' en net van plan een kopje thee, ook Chinees, te gaan drinken beginnen ze een opstand. Terug naar de oertijd. Nee dan vroeger, toen je nog je lievelingssmaak thee kon hebben. In het goeie ouwe 2011, waar men zich druk maakte om inflatie van muntsoorten en crisis op huizenmarkten. Waar 'made in China' nog niet op álles stond er er ook nog dingen kwamen uit Italië of Griekenland. Het 2011,2012 van Twitter, Blogspot, Facebook en de hele multimedia die deel uitmaakte van het leven, maar nu in 2050 niet meer bestaan, als 'ouderwets' bestempeld en voor iets veel beters vervangen.Het 2013 waarin tablets, smartphones, computers en internet niet meer weg te denken zijn in het dagelijks leven.
Toch is 2050 ook het jaar van de vooruitgang. Milieuproblemen worden éindelijk opgelost, kleinzonen van de begin 21e eeuw-kamerleden zetelen nu op de voorheen blauwe stoelen, waar men toen twistte over de economische crisis en bezuinigingen, is ook nu verantwoordelijkheid hét kernwoord voor 2050. Ze begonnen er 'vroeger' al over, hadden ze dan toch gelijk? Verantwoordelijkheid, staat het al in jouw vocabulaire?

zaterdag 7 april 2012

Reizen, de ontwikkelingen.

Het zou toch maar raar zijn denk ik. Als je zomaar in een andere wereld zou staan. Misschien is de manier hoe je er komt wel heel vreemd, of juist de dingen die je daar doet, zouden heel extreem kunnen zijn. Ergens denk ik dan altijd aan Alice in Wonderland, maar eigenlijk lijkt die wereld nog op de onze.

Ik vraag me echt af hoe het dan zou gaan, een soort Narnia manier? Je hebt bijvoorbeeld haast op een doordeweekse dag, holt door de deur, die achter je dichtvalt (zeeën van tijd) en dan sta je in een andere wereld. Of misschien ben je gewoon de afwas aan het doen en begint het opeens te golven en langzaam spring je in de wereld (Reis van het Drakenschip) en ben je aan het verdrinken en wordt je gered door toevallige vaarders daar in de buurt? Helemaal leuk als diegene een oude bekende van je is. (Prins Caspian.) Of je rolt door een gat een groot wit konijn achterna? (Alice in Wonderland.) Er zijn in de loop der tijden veel verhalen verschenen over ondenkbare reizen. Zo konden mensen zich in de tijd van Jules Verne zich niet voorstellen dat je binnen 80 dagen de wereld rond zou kunnen, kun je na gaan, we kunnen dat binnen een dag? Of de reizen van Kapitein Nemo, mijlen onder zee. Of reizen naar Venus (Toren hoog en Mijlen breed) de maan, mars of zelfs de zon! Reizen, en met name onmogelijke reizen, inspireren schrijvers.
Toch blijven die onbereikbare plekken, werelden iets menselijks hebben. Als er al wezens wonen, slapen ze, eten ze óf zijn ze heel intelligent, knap, hebben emoties etc. Dit zijn dingen die een verhaal leuk maken natuurlijk, je herkent dingen, natuurlijk herken jij emoties van een hoofdpersoon en/of verzonnen wezen, het zijn immers menselijke emoties? Als ik zeg de grote (menselijke aanduiding,) Bladievroempaplie (vrije vertaling naar het Nederlands) werd heel erg grampampatjadra (vrije vertaling) weet ik zeker dat u/jij geen idee hebt waar ik het over heb. Of wel soms?
Toch verschijnen er steeds minder boeken over tijdsreizen, tegenwoordig is er zo veel mogelijk! Er hebben allang mensen op de maan gestaan, reizen door, onder en over zee is allang mogelijk, we weten hoe onze eigen wereld eruit ziet, we kennen ons eigen sterrenstelsel en denken dat er geen leven mogelijk is behalve op onze eigen vertrouwde aarde. Maar wees eerlijk... er is een mogelijkheid dat wij slechts één van de zonnestelsels zijn die geschapen is. Misschien is er wel een zonnestelsel met veel intelligentere wezens dan wij, een veel betere taal, communicatie etc, misschien zijn ze zelfs wel zo intelligent dat ze ons al hebben ontdekt. Zouden ze zich rot lachen om mensen die onderuit gaan op de fiets 's winters, de oorlogen die wij maken, omdat zij daar al eeuwen geleden een oplossing voor gevonden hebben?
Wij zullen het wel nooit weten. Toch ben ik wel benieuwd wat voor emotie grampampatjadra is. Enig idee?

Toch sla je straks de deur open en sta je in een andere wereld. Misschien moet er wel een ingewikkelde kwestie worden opgelost of is het er heel vredig en lieflijk. Misschien bestaat die wereld wel alleen uit bierflesjes, bloemetjes, auto's of steen. Maar, andere dimensies hebben wij tot nu toe nog niet ontdekt, dus wij kunnen slechts dromen en verzinnen over andere werelden, tijden en reizen in gedachten elke plek af.
Reizigers door de eeuwen heen hadden verschillende doelen. Religieus van aard of juist opzoek naar de stilte. Ontdekken of vluchten, wat is jouw doel om te reizen?